Een niet gemelde wond

21 januari 2019

Een tandarts die per ongeluk een verwonding aan de mondbodem van de patiënt toebrengt, besluit dat niet te melden. Het Regionaal Tuchtcollege heeft daar een probleem mee.

Bij klaagster is op 13 februari 2018 door de tandarts de 36 geëxtraheerd. Tijdens deze behandeling heeft deze met een boor of frees, bedoeld voor het splitsen van wortels, een verwonding aan klaagsters mondbodem toegebracht. De tandarts heeft dit niet aan klaagster gemeld. Toen die thuis ontdekte dat zij een wond had, is zij hiervan erg geschrokken. Zij verwijt de tandarts dat deze haar niet over de wond heeft geïnformeerd.

Verweer

De tandarts heeft erkend dat zij klaagster ten onrechte niet heeft geïnformeerd over de verwonding in de mondbodem. Zij meende dat deze informatie de situatie van dat moment – klaagster was erg gespannen – alleen maar zou verergeren.

Beoordeling

Het raken van de mondbodem tijdens het splitsen van wortels is een complicatie die op zich – hoe te betreuren ook – niet als onzorgvuldig handelen kan worden aangemerkt. De professionele norm vereist echter dat een tandarts in dergelijke gevallen de patiënt onmiddellijk, maar in ieder geval aan het einde van de behandeling, afdoende informeert over de opgetreden complicatie en uitleg geeft over de gevolgen daarvan. Dat heeft de tandarts niet gedaan. De reden daarvoor, dat klaagster gespannen was, rechtvaardigde dat echter niet. Hiermee heeft de tandarts dus niet aan norm voldaan en in strijd gehandeld met de zorg die zij ten opzichte van klaagster behoorde te betrachten zoals deze bedoeld is in artikel 47, eerste lid onder a van de Wet op de beroepen in de individuele gezondheidszorg.

Klaagster heeft tijdens de zitting aangegeven dit nalaten ernstig te betreuren en daardoor tot aan de volgende dag in onzekerheid te hebben verkeerd wat zich precies heeft voorgedaan. De tandarts betreurt haar handelen en zegt hiervan te hebben geleerd. Mocht zich in de toekomst weer zoiets voordoen, dan zal ze de patiënt daar zo snel mogelijk over informeren. In deze zaak speelt voor het RTG overigens wel mee dat het feit dat de tandarts de patiënt niet heeft geïnformeerd, de wijze van herstel van de wond niet heeft beïnvloed.

Beslissing

Het RTG legt de tandarts een waarschuwing op.

Commentaar

Oef, schrikken, een plotseling omhoog bollende mondbodem, bloed. Het kan elke Goed Hulpverlener overkomen. Op basis van wetgeving cq fatsoen hebben tandartsen een informatieplicht: voorafgaande, tijdens én na de behandeling. Helaas bespreek je dan niet altijd goed nieuws, maar ook dat is in de opleiding geoefend. Het slechtnieuwsgesprek. Hier vond kennelijk helemaal geen gesprek plaats, wat van een klant een klager maakt. Het verweer: “patiënt was te nerveus… ” overtuigde het RTG niet. Ik vrees dat de nervositeit van de behandelaar de informatieplicht deed verdwijnen. De WGBO, BIG, maar meer nog de WKKGZ zijn onverbiddelijk. Professionaliteit gaat boven zenuwen.

“De zorgaanbieder doet aan een cliënt […] onverwijld mededeling van de aard en toedracht van incidenten bij de zorgverlening, die voor de cliënt merkbare gevolgen hebben of kunnen hebben en maakt van de aard en toedracht van incidenten aantekening in het dossier. Tevens wordt aantekening gemaakt van het tijdstip waarop het incident heeft plaatsgevonden. […] Daarbij licht de zorgaanbieder de cliënt tevens in over de mogelijkheden om de gevolgen van het incident weg te nemen of te beperken”.

De Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ) heeft voor externe meldingen een brochure gemaakt, ook intern leerzaam. Centraal staat het leren van incidenten en calamiteiten met veilige zorg als doel. Er is discussie over de ‘veiligheid’ van melden aan IGJ voor de melder, met klokkenluiders zou het ook niet prettig aflopen. Maar een interne melding om van te leren en om het morgen weer beter te doen dan gisteren, die kans moet je als praktijk niet laten lopen. Zie ook www.knmt.nl voor de IGJ-definities van incident: complicatie, calamiteit.

Stap daarom in voorkomende situaties over de eigen schaduw heen, wees open en toon empathie. Een telefoontje als onderdeel van nazorg door de zorgzame behandelaar, niet door de praktijkmanager, ”Hoe is het nu met u? Kan ik nog iets voor u doen?” NT

Bart Admiraal is tandarts en jurist en geeft via zijn bureau Jurispreventie advies over letselschade en aansprakelijkheid. Deze rubriek bevat samenvattingen van uitspraken van de Centrale Klachtencommissie van de KNMT, de regionale Tuchtcolleges en het Centraal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg en de Geschilleninstantie Mondzorg. Iedere samenvatting wordt van commentaar voorzien door een onafhankelijk deskundige

Lees meer over: tuchtrechtspraak

0 reacties op Een niet gemelde wond